We klagen weleens over de moedermaffia die kritiek op ons heeft, maar heb je weleens goed naar je interne stem geluisterd? Die kan er ook wat van zeg! Die van mij tenminste wel, die kan echt gemeen doen. Als ik mijn dochtertje niet lang genoeg heb geknuffeld voordat ik haar bij de opvang overhevel, zegt die stem: ‘Wat ben jij een nare, kille en egocentrische moeder’. Nu klinkt dat zo extreem streng dat ik er vaak wel afstand van kan nemen. Het probleem zit ‘m meestal in het wat geniepiger commentaar, zodra de baby begint te huilen en je de was ziet opstapelen. Dan zegt dat stemmetje dingen als: ‘Andere moeders doen dit fluitend’ en ‘Waarom geniet jij nu niet? Dit gaat allemaal langs je heen nu. Ze zijn zo achttien hoor.’

Het lastige is dat we vaak doen alsof alles wat die stem zegt waar is. Maar hier is de catch: je hoeft die radio niet uit te zetten. Dat lukt toch niet. Je kunt wel leren om hem minder serieus te nemen. Binnen ACT noemen we dat defusie: ontdekken dat een gedachte gewoon een gedachte is, en geen bevel waar je naar hoeft te luisteren. Het is eigenlijk ook een verrassend saaie zender. Steeds weer dezelfde top 10 van spijt, schuldgevoelens en vergelijkingen met die perfecte buurvrouw. 

Luister liever eens wat meer naar je waarden. Die fluisteren vanuit je hart. Wat vind jij nou echt belangrijk als persoon én als moeder? Vriendelijkheid? Avontuur? Dingen samen doen? Moed? Vaak proberen we mooie waarden in onze kinderen te “installeren” die we naar onszelf toe totaal niet belichamen. Als ik naar mezelf kijk, mag ik weleens wat vriendelijker zijn als ik een foutje heb gemaakt of mijn geduld heb verloren. Hoe doe je dat bij je kind? Brand je die af als hij een beker melk omgooit of een driftbui heeft? Nee, waarschijnlijk (meestal) niet. Maar wat zeg je eigenlijk tegen jezelf als je een misstap maakt? 

De volgende keer dat radio Moedermaffia er weer iets ingooit als ‘Je doet het ook nooit goed’, kun je direct een kleine psychologische zijstap zetten met een korte defusie-oefening. Sta die gedachte en het rotgevoel dat daarbij opkomt heel even toe, zonder ertegen te vechten. En zeg vervolgens tegen jezelf: ‘Ik merk dat ik de gedachte heb dat ik het niet goed doe.’ Of met nog meer afstand: ‘Ah, daar is Radio Moedermaffia FM weer met de gedachte dat ik een loedermoeder ben.’

Door die paar woorden ervoor te plakken, trek je de gedachte los van je identiteit. Je ziet het weer even voor wat het is: een verhaal in plaats van de waarheid. En als Radio Moedermaffia FM weer begint? Laat maar tetteren op de achtergrond. Er zijn nu eenmaal zenders waar je niets aan hebt. En jij hebt belangrijkere dingen te doen. Je kind knuffelen, een slok koude koffie nemen… of vooruit, die was opvouwen die je al drie dagen negeert. Het echte leven, zeg maar.