In de praktijk komt het vaak neer op kraambezoek dat precies op het verkeerde moment komt en vooral de baby bewondert, een paar appjes met ‘geniet ervan hè!’ en daarna… stilte.

Het dorp in kwestie bestaat vooral uit ongevraagde Instagram-adviezen, mensen die het vroeger ook zwaar hadden (moeders, tantes, jullie weten het) en een buurvrouw die toevallig net op vakantie is als je haar wilt vragen of ze een boodschap kan meenemen.

En alsof dat nog niet genoeg is, geef je jezelf de schuld als je in die postpartum tijd bijna kopje onder gaat. Misschien ken je de gedachte: Waarom kan ik dit niet gewoon?

Het antwoord is simpel: omdat je het werk doet van een heel dorp. In je eentje. Met te weinig slaap en rondzingende hormonen. In een idioot drukke samenleving.

Je bent niet gek, je bent overbelast.

En je hebt geen burn-out. Je hebt last van te weinig helpers. Heb je nog geluk als je een partner met aardige voelsprieten hebt. En een leuke, chille baby. Ja ja, alle baby’s zijn leuk, maar de chille, goed aanhappende, doorslapende baby’s zijn voor je gemoedsrust toch nét even iets leuker.

En dan is het zó fijn als een andere moeder even zegt: “Ik vind het soms helemaal niet leuk.” Of: “Ik mis mijn oude leven.” En dat jij dan denkt: OH. IK BEN DUS NORMAAL?

Maar goed. Het dorp zoals het vroeger was, bestaat niet meer. En eerlijk? Ik hoef ook niet terug naar de oertijd, waarin we met z’n allen rond een vuurtje zitten en baby’s en rauwe mammoetsteak doorgeven. Hoewel… klinkt bij nader inzien eigenlijk best gezellig…!?

We hoeven niet terug naar vroeger. We hoeven niet bij elkaar in te trekken.

Maar we kunnen wél samen (koude) koffie drinken. Samen hardop zeggen: “Doe jij dit ook?” Samen lachen om dingen die je aan niet-ouders liever niet uitlegt. Samen (ijs)thee drinken met wallen onder de ogen en kruimels op de bank. Met mensen die snappen dat ‘hoe gaat het?’ geen kleine vraag is.

Geen schattig dorpje met rondscharrelende kipjes en een gezamenlijk kampvuur, maar een plek waar je even kunt zeggen: “Ik trek het vandaag niet zo goed.” En waar iemand dan reageert met: “Snap ik. Hier gaat het ook prut.”

Welkom in het Buik&Baby-dorp. Waar niemand echt het antwoord heeft, maar iedereen de vraag begrijpt.