Wanneer de omgeving jouw kinderwens al heeft ingevuld (terwijl jij nog zoekt)

“Je wordt vast zo’n leuke moeder!” Het is een opmerking die vaak uit liefde wordt gemaakt, maar bij jou
inslaat als een bom. Want wat als je het nog niet weet? Wat als de angst voor een zwangerschap groter is
dan de wens, of als de twijfel je verlamt? Kinderwenscoach Marisa legt uit waarom de druk van buitenaf
zo schadelijk kan zijn voor je proces en hoe je de weg terugvindt naar je eigen intuïtie.
De ruis van de buitenwereld

Wanneer je twijfelt over je kinderwens, bevind je je in een kwetsbare tussenfase. Het is een fase van ‘niet-
weten’, van verkennen en van naar binnen kijken. Maar terwijl jij probeert te ontdekken welke keuze echt

bij jou past, lijkt de wereld om je heen het antwoord al lang klaar te hebben.
Goedbedoelde adviezen als: “Wacht maar tot je de ware ziet” of “Je bent toch wel van plan om moeder te
worden?” voelen vaak niet als steun, maar als een subtiele vorm van dwang. Het resultaat? Je schiet uit je
lichaam en in je hoofd. Je gaat analyseren, jezelf vergelijken en je afvragen: “Is er iets mis met mij dat ik
dit niet direct voel?”
Waarom dit zo diep raakt
Die opmerkingen komen binnen omdat ze je proces van zelfonderzoek doorkruisen. Twijfelen over een
kinderwens is namelijk geen teken van besluiteloosheid; het is een teken van verantwoordelijkheid. Je
neemt deze levensveranderende keuze serieus.

Wanneer anderen jouw toekomst al invullen, wordt je eigen besluitvormingsproces vertroebeld door de
ruis van buitenaf. Je verliest het zicht op wat jij zelf belangrijk vindt, los van anderen. Het risico is dat je
een keuze gaat maken op basis van schuldgevoel of maatschappelijke verwachtingen, in plaats van uit een
diepgevoelde ‘ja’ (of ‘nee’).
Terug naar jouw eigen ‘weten’
Om te ontdekken wat jij echt wilt, moet je de focus verleggen van de mening van anderen naar de
signalen van je eigen lichaam.

Hieronder vind je drie oefeningen om de regie terug te pakken:

1. Filter de ruis met ‘Vrij Schrijven’
Pak een pen en papier. Zet een timer op 10 minuten en schrijf alles op wat er in je opkomt over je
kinderwens, zonder censuur. Laat de grammatica los en stop niet met schrijven. Juist door de pen te laten
bewegen, zak je vanuit je analyserende hoofd naar je gevoel. Wat is van jou, en wat is van je moeder, je
vriendin of de maatschappij?
2. Visualiseer vanuit je toekomstige blauwdruk
Sluit je ogen en breng je aandacht naar je ademhaling. Stel je je leven over vijf jaar voor. Probeer niet te
denken, maar te ervaren. Waar ben je? Hoe voelt je lichaam? Wie is er bij je? Zie je daar een kind, of zie
je een ander vervullend leven voor je? Het gaat hier niet om het ‘perfecte plaatje’, maar om de fysieke
reactie van je lichaam (zoals ontspanning of juist een brok in je keel) die een bepaald toekomstbeeld bij je
oproept. Je lichaam geeft vaak al een signaal af voordat je hoofd de argumenten op een rij heeft.
3. Bewaak je energetische grens
Je bent niemand een antwoord verschuldigd. De volgende keer dat iemand een aanname doet over jouw
moeder-toekomst, mag je die grens liefdevol bewaken. Zeg simpelweg: “Ik merk dat ik nog aan het
onderzoeken ben wat bij mij past, en ik vind het fijn om dat proces nu even voor mezelf te houden.”
Hiermee geef je je eigen systeem het signaal: ik ben veilig, en ik bepaal het tempo.

Jouw pad, jouw tempo
Een ander kan niet voelen wat jij voelt. Er is geen ‘juist’ moment of een standaard pad.

Juist in de
vertraging en in de twijfel zit de kracht om een keuze te maken die echt van jou is. Of dat nu een keuze
voor het moederschap is, of een keuze voor een leven zonder kinderen.
Wanneer je kiest vanuit verbinding met jezelf, sta je sterker in je schoenen. Wat de wereld daar ook van
vindt.